Diamenty z pustyni nubijskiej
Od dnia, w którym na Pustyni Nubijskiej znaleziono pierwsze
szmaragdy, kamienie te używane były tylko jako ozdoby, „wiodły
żywot dworski" zajmując jedno z pierwszych miejsc wśród królew-
skich i książęcych ozdób. Tak było do 1798 roku, gdy francuski che-
mik L.N. Vauguelin na posiedzeniu Francuskiej Akademii Nauk
oświadczył, że w szmaragdach odkrył nowy składnik, metal, którego
sole są słodkie w smaku. Zaproponował również nadanie temu no-
wemu składnikowi nazwę glicynium od greckiego słowa glikos —
słodki. Ta nazwa berylu używana jest we Francji do dnia dzisiejsze-
go. Inni chemicy odrzucili ją twierdząc, że również słodkie są sole
różnych pierwiastków i zaproponowali nazwę beryl, a więc identycz-
ną z nazwą minerału. Słowo beryl używane jest więc prawie we wszyst-
kich językach jako nazwa metalu i jako nazwa minerału, w którym
metal ten odkryto. Spór o nazwę trwał długo, w Polsce aż do roku
1900, a na przykład w Anglii nazwa beryl została ostatecznie przyję-
ta dopiero w 1924 roku. Również długo trwały badania berylu-metalu,
który od dnia odkrycia, przez prawie 200 lat, niemal do czasów nam
współczesnych sprawiał badaczom kłopoty i niespodzianki.