Herodot
Herodot pisze, że życie Polikratesa upływało w niczym nie zmą-
conym szczęściu i powodzeniu. Ale jego przyjaciel i sprzymie-
rzeniec, król Egiptu Amasis, przestrzegał Polikratesa przed gniewem
bogów, doradzając dobrowolne zadanie sobie cierpienia. Po dłuż-
szym zastanowieniu Polikrates uznał, że największym cierpieniem
byłaby dla niego utrata ulubionego pierścienia ze szmaragdem.
Postanowił więc ofiarować go bogom. Pewnego ranka królewski sta-
tek wypłynął w morze. Zgromadzeni na pokładzie goście byli
świadkami wrzucenia w morskie fale drogocennego pierścienia. Kil-
ka dni później na królewskim dworze pojawił się młody wieśniak z
darem dla króla — złowionymi przez siebie rybami. Podczas uro-
czystej wieczerzy z ryby podanej Polikratesowi wytoczył się... pier-
ścień ze szmaragdem. Ten sam, który przed kilkoma dniami zło-
żył w ofierze bogom. Wszyscy obecni na uczcie zrozumieli, że
bogowie nie przyjęli ofiary. Już nic nie mogło odwrócić boskich
wyroków. Wraz ze szczęściem i powodzeniem opuścili Polikrate-
sa przyjaciele i sprzymierzeńcy. Zapomniany przez wszystkich,
nieszczęśliwy, samotny władca zmarł na wygnaniu.