Kamień adamas
Grecy, a za nimi Rzymianie nazwali ten kamień „adamas", co
znaczy — niezniszczalny, niezwyciężony. Jeden z najbardziej znanych
autorów uczonych ksiąg w starożytności — Pliniusz Starszy, ży-
jący w I w.n.e., napisał o tym kamieniu, że „położony na kowadle i ude-
rzony młotem rozsadza młot jakby klinem na dwie części, a sam pozo-
staje nienaruszony".
W późniejszych czasach grecka nazwa „adamas" została zlatynizo-
wana na „adamantem", jeszcze później przeszła w formę „adiaman-
tem", a w średniowiecznej łacinie europejskiej w formę „diamentum",
skąd już prosta droga do współczesnego polskiego słowa diament. Ra-
zem z nazwą cała Europa przyjęła również starożytną wiedzę o tym ka-
mieniu. W latach 1745—1754 wydana została pierwsza polska encyklo-
pedia pod tytułem: „Nowe Ateny albo Akademia wszelkiej sciencyi peł-
na, na różne tytuły jak na Classes podzielona, Mądrym dla memoryału,
Idiotom dla Nauki, Politykom dla Praktyki, Melancholikom dla rozrywki
erygowana...". Jej autor, ksiądz Benedykt Chmielowski, w haśle „Dya-
ment" powtarza za Pliniuszem obowiązujący wówczas w Europie po-
gląd o diamencie: „Nie starty ni żelazem, ni ogniem, zawsze taki sam".