Piliniuesz starszy
Autorem dzieła, jest,
równie słynny jak Pliniusz Starszy, jeden z największych uczonych
Wschodu, żyjący w latach 973—1048, al Biruni. Już w XI wieku na
Wschodzie wiedziano więc, że diament jest kruchy, a diamentowy pył
może być stosowany do obróbki najtwardszych nawet materiałów,
również diamentów. W Indiach wiedziano o tym najprawdopodob-
niej jeszcze wcześniej. Tak właśnie zaczęło się „drugie życie dia-
mentu". Kiedy nauczono się polerować diamenty pyłem diamento-
wym, jego mniej okazałe egzemplarze lub okruchy pozostałe po
obróbce klejnotów zostały „wysłane do pracy".
Najwcześniej zastosowano diament do obróbki diamentu. W In-
diach diamentowym pyłem polerowano, wygładzano powierzchnię
naturalnych kryształów, gdyż zwiększenie gładkości powierzchni
potęgowało blask diamentu; wypolerowana powierzchnia lśni przecież
silniej niż chropowata. W średniowiecznej Europie nauczono się szli-
fować kryształy diamentu, zmieniać ich kształt i... stworzono brylant.
3. Diamenty oszlifowane diamentowym proszkiem stają się
brylantami